Türkiye’de çok sesli müzik geleneği içinde flüt için yazılmış eserler, hem dönem dağarını genişletir hem öğrenciye tanıdık bir ezgi dili sunar.
Bu dağarın büyük bölümünde halk müziği kaynaklı ezgi malzemesi ve makam etkisi taşıyan dizi kullanımı görülür. Bu, batı dağarında karşılaşılmayan aralıkları ve süsleme biçimlerini beraberinde getirir; öğrenci alışık olduğu parmak kalıplarının dışına çıkar.
Makam etkisi taşıyan pasajlarda bazı perdeler eşit düzenin dışına kayar. Flütte bu kayma, hava açısı ve alternatif parmak düzenleriyle üretilir. Bu dağar, entonasyon denetimi için doğrudan bir çalışma alanıdır.
Yerli dağar çoğu zaman program dışında kalır; oysa öğrencinin kendi dinlediği müzikle bağ kuran bir eser, çalışmayı sürdürmenin en güçlü nedenlerinden biridir. Dönem dağarında batı dağarının yanında en az bir yerli eserin bulunması bu bağı kurar.
Bu eserlerin bir bölümü yaygın olarak basılmamıştır; nota erişimi konservatuvar kütüphaneleri ve besteci arşivleri üzerinden sağlanır. Bazı eserlerin yalnız el yazması sürümü bulunur ve bu sürümlerde parmak ya da nefes işareti yer almaz; bunlar çalışırken birlikte belirlenir.
Bu dağarın bir bölümü piyano eşlikli, bir bölümü topluluk içindir. Piyano eşlikli eserlerde iki icracının makam etkisi taşıyan perdelerde anlaşması gerekir; eşit düzenli bir piyanoyla çalınırken bu perdeler ortak bir orta noktada buluşturulur.