Carl Reinecke’nin flüt ve piyano için yazdığı ’Undine’ sonatı, romantik dönem flüt dağarının merkezinde duran eserlerden biridir. Adını bir su perisi öyküsünden alır ve dört bölümü boyunca bu anlatıyı izleyen bir karakter taşır.
Eser geniş bir gürlük aralığı ister: aynı bölüm içinde çok hafif ve çok kuvvetli bölümler yan yana gelir. Flütte hafif çalmak, destek düşürülmeden ses gücünün azaltılmasını gerektirdiği için asıl güçlük buradadır.
Piyano bu sonatta eşlik değil ortaktır; kimi bölümlerde ana çizgiyi o taşır. Prova, iki icracının kimin ne zaman öne çıkacağını belirlemesiyle başlar. Salon akustiği bu dengeyi doğrudan etkiler ve yerinde yeniden ayarlanır.
Dört bölüm arka arkaya çalındığında süre uzar ve dudak yorgunluğu tonu etkiler. Hazırlıkta bölümler ayrı ayrı çalışıldıktan sonra tamamı kesintisiz geçilerek dayanıklılık sınanır.
Eser ileri düzey bir dağardır; ton kararlılığı ve nefes planı kurulmadan çalışılmaya başlandığında öğrenci cümleleri bölmek zorunda kalır. Eser genellikle birkaç kısa romantik parça çalışıldıktan sonra programa alınır.
Eserin bir öyküye bağlanması, icracıya hazır bir yorum vermez ama karar verirken bir dayanak sağlar. Bölümler arasındaki karakter farkının nereden geldiğini bilmek, tempo ve renk seçimlerini keyfî olmaktan çıkarır.