İtalyan flütçü Severino Gazzelloni, yirminci yüzyılın ikinci yarısında çağdaş flüt dağarının gelişiminde doğrudan rol oynamış icracılardan biridir.
Gazzelloni’nin etkisi yalnız çaldığı eserlerle sınırlı değildir; dönemin bestecileriyle birlikte çalışarak flütün teknik sınırlarının genişlemesine katkı vermiştir. Aynı anda birden fazla sesin duyurulması, nefes sesinin bilinçli kullanımı ve alışılmadık parmak düzenleri bu dönemde dağara girmiştir.
İcrasında ton, tek bir ideal etrafında değil, eserin istediğine göre değişen bir araç olarak kullanılır. Aynı icracının bir barok eserde ve bir çağdaş eserde belirgin biçimde farklı bir sesle çalması bu anlayışın sonucudur.
Bu dağarın dinlenmesi, flütün alışılmış parlak tonun çok dışına çıkabildiğini gösterir. Öğrenci kendi ton hedefini seçerken bu genişliği bilmekten yararlanır.
Çağdaş dağar, teknikleri tek tek öğrenilerek değil, kısa bir eser üzerinden bütün olarak çalışıldığında anlamlı olur. Kısa bir eser üzerinden çalışıldığında teknikler bir listeye değil, bir müzikal karara bağlanır.
Aynı çağdaş eserin iki farklı icracıdan dinlenmesi, yorum alanının ne kadar geniş olduğunu doğrudan gösterir. Aynı icracının bir barok ve bir çağdaş kaydını arka arkaya dinlemek de ton seçiminin ne kadar değişebildiğini gösterir.