Marina Piccinini, hem solo icracı hem öğretmen olarak tanınan çağdaş flütçüler arasındadır ve çalışmaları flüt dağarının genişlemesine katkı vermiştir.
Flütün solo dağarı, yaylı çalgılarınkine göre dardır. Bu boşluğu kapatmanın bir yolu, başka çalgılar için yazılmış eserlerin flüte uyarlanmasıdır. Uyarlama, notaları aktarmaktan ibaret değildir; nefes yerleri, ses alanı ve artikülasyon yeniden düşünülür.
Her eser flüte uygun değildir. Sürekli ses üreten bir çalgı için yazılmış uzun ve kesintisiz çizgiler, nefese bağlı bir çalgıda bölünmek zorunda kalır. Uyarlamanın başarısı bu bölünmenin duyulmamasına bağlıdır.
Bu yaklaşımda teknik, eserin gerektirdiği kadar ve eserin içinden çalışılır. Ayrı bir teknik dağarı ezberlemek yerine, çalışılan eserdeki güçlük yalıtılır ve onun için alıştırma kurulur.
Kendi çalıştığı esere göre alıştırma kurabilmek, öğrenciyi eğitmenden bağımsız çalışabilir hâle getirir. Bu, uzun vadede en değerli kazanımdır.
Uyarlama eserlerin özgün hâlleriyle karşılaştırmalı dinlenmesi, seçimlerin nedenini görünür kılar. Uyarlanan eserin özgün çalgısındaki nefes ve yay kesintileri dinlendiğinde, flütteki bölünmelerin nereye konması gerektiği daha net görülür.