Mozart’ın flüt için yazdığı iki konçerto, çalgının klasik dönem dağarının merkezinde durur ve hemen her sınav listesinde yer alır.
Yazı ilk bakışta sade görünür; güçlük buradadır. Notalar açıkta durduğu için entonasyondaki en küçük sapma, tondaki en küçük düzensizlik doğrudan duyulur. Gizlenecek yoğun bir doku yoktur.
Klasik dönem yazısında cümleler düzenli uzunluklarda kurulur. Bir cümlenin nerede başlayıp bittiğini duymak ve bunu gürlükle, zamanlamayla göstermek bu dağarın merkezindedir.
Dönemin uygulamasında bazı süslemeler icracıya bırakılır. Bölüm sonlarındaki serbest bölümler için hazır yazılmış seçenekler bulunur; icracı bunlardan birini seçebilir ya da kendi kurabilir.
Eserler bugünkünden daha hafif sesli bir çalgı için yazıldı. Modern flütte tam gürlükle çalınan bir pasaj, yazının ince dokusunu bastırır; gürlük aralığının üst ucu bilinçli olarak sınırlandırılır.
Orkestra ya da piyano eşliğiyle çalışılır; iki icracının zaman anlayışı ayrı provalarla kurulur. Piyano indirgemesiyle çalışılırken orkestra kaydının dinlenmesi, hangi çizginin hangi çalgıya ait olduğunu görünür kılar.