Yan flüt uzun bir geçmişe sahiptir; bugünkü biçimini ise on dokuzuncu yüzyılda kazandı.
Eski flütlerde delikler, parmakların erişebileceği yerlere açılıyordu. Oysa akustik olarak doğru yerler farklıydı. Bazı perdeler doğal olarak kapalı ya da pes duyuluyor, ses alanı boyunca eşitlik kurulamıyordu.
Theobald Boehm’in tasarımında delikler akustik olarak doğru yerlere açıldı ve parmakların erişemediği deliklere anahtar sistemiyle ulaşıldı. Delikler büyütüldü, gövde silindirik hâle getirildi.
Ses alanı boyunca eşitlik arttı, ses gücü yükseldi ve entonasyon tutarlılığı iyileşti. Buna karşılık dönem dağarındaki bazı doku farkları kayboldu; bütün perdeler benzer parlaklıkta çıkmaya başladı.
Gövde ahşaptan madene doğru kaydı. Malzemenin tınıya etkisi tartışılır; ölçülebilir fark, icracının hava yönetiminin yanında ikinci sırada kalır.
Boehm’in sistemi bugün de kullanılmaktadır; ayrıntılarda değişiklikler yapılmış, temel mantık korunmuştur. Bugün öğrenilen parmak düzeni, yüz yılı aşkın süredir aynıdır.