Emmanuel Pahud, günümüzde hem büyük bir orkestranın flüt grubunda hem solo icracı olarak çalan flütçüler arasında anılır.
Orkestrada beklenen ton, bölüm içinde birleşebilen ve dokuyu bozmayan bir tondur. Solo icrada ise ton kişiselleşir ve öne çıkar. Aynı icracının iki bağlamda belirgin biçimde farklı çalması, bu iki beklentinin sonucudur.
Bu düzeyde çalışan bir icracının dağarı barok dönemden çağdaş eserlere uzanır. Her dönemin kendi ton ve artikülasyon anlayışı olduğu için, dağar genişliği aynı zamanda üslup esnekliği demektir.
Orkestra ve solo arasında üçüncü bir alan olarak oda müziği bulunur; burada icracı ne tamamen birleşir ne tamamen öne çıkar, sürekli bir denge kurar. Bu alan, öğrenci için de en öğretici ortamlardan biridir; hem dinlemeyi hem öne çıkmayı aynı eserde çalıştırır.
Aynı icracının farklı dönemlerden kayıtlarını arka arkaya dinlemek, üslup farkının ne demek olduğunu anlatmanın en kısa yoludur. Aynı karşılaştırma, kendi çalışındaki üslup tercihlerini fark etmeyi de kolaylaştırır.
Aynı eserin iki farklı icracıdan dinlenmesi, yorum alanının genişliğini doğrudan gösterir. Karşılaştırmayı yaparken tek bir ögeye odaklanmak gerekir: önce tempo, sonra renk, sonra cümleleme.