Başkası önünde çalarken ortaya çıkan gerginlik hemen her icracının yaşadığı bir durumdur. Tümüyle ortadan kalkmaz; yönetilebilir hâle gelir.
Evde ancak üçüncü denemede çıkan bir pasaj sahnede güvenli değildir. Hazırlıkta ölçüt ilk denemedir: eser ısınmadan ve tek seferde çalınarak sınanır. Bu yapılmadığında sahnede karşılaşılan şey heyecan değil, hazırlığın eksiğidir.
Gerginlik seyrek yaşandığında büyük görünür. Bir arkadaşa, küçük bir gruba, kamera karşısına çalmak gibi küçük ve sık deneyimler bunu kademeli olarak azaltır. Dönem içinde yapılan kısa dinletiler bu işlevi görür.
Dikkat kendi bedenine ve olası hatalara yöneldiğinde gerginlik artar; müziğin kendisine, cümleye ve sese yöneldiğinde azalır. Sahne öncesinde yavaş ve bilinçli nefes almak bedensel belirtileri azaltır. İlk ölçülerin sayarak başlatılması ise temponun heyecanla hızlanmasını önler.
Hata olduğunda durmamak ve akışı sürdürmek provada kurulan bir alışkanlıktır.
Belirtiler yoğun ve sürekliyse bir uzmanla konuşmak yararlı olabilir.
Heyecanın bir bölümü belirsizlikten gelir. Salonun akustiği, ısınma yeri, sıranın nasıl işleyeceği ve çalgının ortam sıcaklığına gelmesi önceden bilindiğinde, sahneye çıkarken düşünülecek şey azalır. Flütte soğuk bir çalgının perdesi düşüktür; bu, ısınma planlanmadığında ilk eserde doğrudan duyulur.