Flüt topluluğu, yalnız flüt ailesinin üyelerinden kurulan bir çalma biçimidir. Konser flütünün yanında pikolo, alto ve bas flüt bir araya geldiğinde ortaya geniş ses alanlı ve tek renkli bir doku çıkar.
Pikolo en üst çizgiyi, konser flütleri melodi ve iç sesleri, alto flüt orta katmanı, bas flüt ise armonik temeli taşır. Bu dağılım, yaylı topluluklarındaki mantığın aynısıdır ve her üyeye ayrı bir işlev verir.
Topluluk çalışması, tek başına çalışırken fark edilmeyen becerileri ortaya çıkarır. Birincisi entonasyondur: aynı ailenin çalgıları birbirine çok yakın tınladığı için en küçük sapma duyulur. İkincisi dengedir; kendi çizgisinin dokudaki yerini bilmek gerekir. Üçüncüsü ortak artikülasyondur. Farklı dil biçimleri çizgiyi ikiye böler.
Bu topluluklar için yazılmış özgün eserlerin yanında, başka çalgı toplulukları için yazılmış eserlerin uyarlamaları da çalınır. Uyarlamada dikkat edilen şey, pes katmanın bas flütün gerçek ses alanına oturmasıdır.
Bu iki üye konser flütünden yalnız pes olmakla kalmaz; daha çok hava ister ve tepkileri daha yavaştır. Hızlı pasajlarda netlik düşer. Düzenlemede bu çizgilere daha uzun değerler verilir.